از کابوس دیشب تا دردای امروز عصر سخت گذشت. خیلی سخت!

اشتباه ترین کاری که میشه در مورد پایان نامه ارشد انجام داد اینه که وقتی استادت به ساده ترین موضوعات راضی میشه تو کمال طلب باشی و با انتخاب یه موضوع تاپ خیلی پیچیده که هیچ منبع فارسی ای هم نداره پدر خودتو در بیاری!!!

امشب خبریو شنیدم که شاید خیلی چیزارو توی زندگیم تغییر بده. و الان سر یه دوراهی ام که واقعا تصمیم گیریش سخته!

دور بودن از همه چیز!

به چه قیمتی؟!

vieille cicatrice sourire Oublier La vie est plus courte qu’on ne le pense !

یه آفتاب قشنگی از پنجره اومده و سایه گلارو انداخته وسط فرش... مینو بالای قفسش پراشو باز کرده و داره آفتاب میگیره. بعد مدتها کوچه ساکته و تنها چیزی که دوست ندارم الان اینه که پای سیستم به پایان نامه و پروژه هام فکر کنم...

پاییز خیلی قشنگه، کاش تمدید می شد ...

پ.ن: دلم میخواست الان وسط سر و صدای میناها، تو وکیل آباد زیر اون یه دونه درخت بلوط نشسته بودم... دلم برف میخواد!

یه جایی نوشته بود: «همه ما دست کم در روایت یکنفر، هیولایی نفرت انگیزیم.» خواستم بنویسم نه! واقعا من از هیچکس نفرت ندارم و همه آدمهایی که می شناسم رو دوست دارم، ولی نتونستم. عجیبه که گاهی از کسایی متنفر میشی که حتی یک بارم از نزدیک ندیدیشون و برخوردی نداشتی. من از آدما متنفر نیستم، من از خیلی نگرشها، برخوردها، باورها، تعصب و اعتقاداته که نفرت دارم... کاش زنده باشم و روزی رو ببینم که دنیا جای قشنگتری برای زندگی همه باشه.

آدم وقتی دوره بیشتر قدر خونه رو می دونه. این سفر هم اگرچه سخت بود ولی تموم شد. امیدوارم آخرش بگم این همه سختی واقعا ارزششو داشت.

قوی تر از قبل ادامه میدم.